آري! روزها در مركز به خوشی مي گذشت و گاهي آن قدر در بعد معنوي پيش مي رفتم كه روزهاي متمادي روزه مي گرفتم و شبي يادم هست كه باسه تا از برادران ديگر بلند شديم براي ادای نماز شب البته آن زمان هنوز از متن و درون اين نمازخبري نداشتيم.

من كه اين همه شوق را در وجود سعيد احساس كردم از پدرش خواهش كردم كه مانع رفتن او به جبهه نشود. امانتي است كه خداوند به ما داده است و راضیم به رضای او.

در همين هنگام گردان علي اكبر موقعيت خود را لو داد و اين در حالي بود كه ما در داخل كانال آب بوديم. در همان اوايل كه عمليات از موضع ديگري لو رفته بود نفر دوم جلويي من، روي مين رفته و تكه‌تكه شد.

برای تولد فرزندش از جبهه آمد و بعد که می خواست به جبهه برگردد می خواست از زمین بلند شود و برود که زمین خورد و دست هایش را روی دیوار گذاشت و گفت: من ان روز را که به شهادت رسیده ام می بینم.

برادران دوره سی را در پادگان دیدند و بعد از چند روز برادران تیپ حبیب کرج به پشت پادگان دوکوهه آورده شدند. پدرم که نیز در گردان چهار همراه دیگر رفقا در «تیپ حبیب» بود هم با آنها آمده بود و در حال حاضر در منزل ما فقط مادر و خواهرم بودند.

در روز عمليات اين دو بدون آنكه برادران ديگر باخبر شوند از روي مين ها رد شده و مين ها منفجر شدند و اين دو برادر به شهادت رسیدند و آن رزمندگان با شنيدن صداي مين ها فهميدند كه سر راهشان مين كار گذاشته شده است.

خيلي زود وسايل خودمان را جمع كرديم و هر چه منتظر ماشين مانديم اما خبر نشد هوا خراب بود. ناگهان شروع به باريدن كرد. من و رفيقم بلافاصله چادرم را بر پا كردم و در داخل چادر نشستيم. باران هم همين طور مي‌باريد ولي رفيقم هميشه خواب بود و در آن ساعت هم داشت چرت مي‌زد كه من او را اذيت مي‌كردم كه آن نخوابد. بعد از شوخي‌ها من به سراغ دفترچه خاطراتم رفتم تا خاطرات روزانه‌ام را بنويسم.

در هر صورت ما در اردوگاه مستقر شديم و تازه به آنجا عادت كرده بوديم كه بعد از ده روز دوباره ما به طرف اهواز حركت دادند و ما به پادگان لشكر زرهي 92 اهواز رفتيم و حدود يك هفته تمام در آنجا مانديم كه ناگهان يك شب پادگان را به خمپاره و توپ بستند...

اين خاطره مانده به ذهنم هميشه چشم انتظارش هستم ...

بعد از فرمان اخير امام كه دستور دادند جوانهایی كه قبلاً به جبهه رفتند وظيفه شرعي‌شان است كه بيايند و بروند اين جبهه‌ها را پر كنند. من تصميم گرفتم...