«چشمم افتاد به چند حوضِ سیمانی پر از آب با کلی لباس نظامی‌خونی و ملحفۀ بیمارستانیِ روی هم تلنبار شده. دقایقی نگذشته بود که چندنفر چندنفر به تعداد خانم‌ها اضافه شد. همگی برای کمک آمده بودند. خانم ترابی به ما می‌گفت: «خیلی نیروی کمکی نیاز داریم. هر نفر می‌تونه، از فردا چند نفر دیگه رو هم همراهش بیاره اینجا. بسم الله!...»روایت «حاجیه خانم فاطمه سلطان ملک» مادر بزرگوار شهیدان والامقام «عصمت و علیرضا پورانوری» است. خاطراتی از روزهای رختشورخانه را برای علاقه مندان منتشر می کند.

«چقدر خوشحال شدم! با خودم گفتم: «تا الآن هر کاری از دستم براومده، برای جبهه‌ها انجام دادم. حالا با جون و دل می‌رم، لباس هم می‌شورم.» بهش گفتم: «چند لحظه صبر کن، تا آماده بشم.» خانم حسین‌زاده و مادرش، کوکب عزیزی، و دخترهایش، خانم عظیمی و چند نفر دیگر که توی کوچه بودند، با دیدن ماشین و آن جمع خانم‌ها آمدند کنارمان ایستادند و گفتند: «اگه کاری از دستمون برمی‌آد، ما هم می‌آییم.» بهشان گفتم: «باید بریم برای شست‌وشوی لباس رزمنده‌ها...» روایت «حاجیه خانم فاطمه سلطان ملک» مادر بزرگوار شهیدان والامقام «عصمت و علیرضا پورانوری» است. خاطراتی از روزهای رختشورخانه را برای علاقه مندان منتشر می کند.

«گوشی‌‌شو طوری تنظیم کرده بود که هر ده دقیقه یه بار زنگ می خورد. بیدار می‌شد، گوشیو تنظیم می‌کرد و دوباره می‌خوابید. تا نماز صبح بیست بار گوشیش زنگ خورد. صبح از او پرسیدم:«چرا اینقدر گوشیت زنگ می خورد؟» در جوابم با لبخند گفت: «هم میخواستم استراحت کنم که امروز کارهام را انجام بدهم و هم می ترسیدم خوابم ببرد و نمازم قضا بشه.» در ادامه خاطرات شهید حسین ولایتی فر را از زبان اطرافیانش در نوید شاهد بخوانید.

«غلامرضا با لحن خاصی گفت: «دیگه به شام احتیاج ندارم!» برداشت من این بود که لابد گرسنه نیست. او را در حال و هوای خودش رها کردم و برگشتم بین بچه ها! وقتی چند ساعت بعد از این ماجرا خبر شهادت او را شنیدم، تازه معنی آن حرفش را فهمیدم که گفت: «دیگه به شام احتیاجی ندارم!»در ادامه خاطرات لحظه شهادت شهید غلامرضا پاپی را از زبان دوست و همرزمش حاج غلامرضا قربانی در نوید شاهد بخوانید.

«بعد از سخنرانی امام كه فرمود:« مساجد سنگرند و سنگرها را پر كنيد»، او همه بچه های محله را که عمدتا بچه دبستانی بودند، جمع كرد و جلسه قرآنی تشكيل داد و به بچه ها روخوانی قرآن و تجويد را می آموخت...» در ادامه خاطرات شهید عبدالکریم راجی را از زبان دوستش آقای افخم در نوید شاهد بخوانید.

«امیر دوست نداشت کسی از او و کارهایش تعریف کند. یکی از روزهای انقلاب، برادر بزرگم به خانه ی ما آمد. داشتم از فعالیت های انقلابی امیر که از این و آن شنیده بودم، تعریف می کردم که امیر وارد اتاق شد. با اینکه حرف های مرا شنیده بود، چیزی نگفت و ساکت ماند ولی بعد از رفتن دایی اش به من گفت: «دایه(مادر) راضی نیستم بقیه متوجه بشن چیکار می کنم...»در ادامه خاطرات شهید عبدالامیر بزاز زاده را از زبان مادرش در نوید شاهد بخوانید.

«وقتی که کودتای نافرجام مزدوران آمریکایی رخ داد، وی در جبهه به سر می برد و با تیزبینی خاصی عناصر کودتا را در اطراف خود زیر نظر داشت. در یکی از گفته هایش بیان کرد:« که اگر خود تنها باشم هم در مقابل آنها خواهم ایستاد مگر از سر جنازه من عبور کنند تا بتوانند بر اسلام و مسلمین ضربه بزنند...»در ادامه خاطرات شهید نعمت الله پولادی را از زبان دوستش در نوید شاهد بخوانید.

«شوق عجيب و فراوانی به مطالعه داشت. كليددار كتابخانه مسجد صاحب الزمان عجل الله تعالی فرجه الشريف بود و هرگاه فرصتی می‌يافت به مطالعه رو می آورد. كتاب؛ یاور، مونس و همدم خلوت او بود و گاهی تا پاسی از شب و گاه تا اذان صبح مشغول مطالعه بود....»در ادامه خاطرات حبیب وکیلی را از زبان دوستش در نوید شاهد بخوانید.

«عظيم هم بدجوری تركش خورده و شهيد شده بود. يكی از بچه ها هم زخمی شده بود. آن روز عراق پاتك خود را انجام داد. يك تأسف كه ميخوردم اين بود كه حميد نماند تا از بالای خاكريز جواب آنها را بدهد و آتش دلش را فرو نشاند...»در ادامه خاطرات شهید حمید کیانی از زبان شهید محمود دوستانی در نوید شاهد بخوانید.

«ناگهان با عصبانیت گفت: «میدانستم همیشه به فکر خودت هستی. اما شرط ما این نبود!» خیلی ناراحت شده بود. به او گفتم: «حالا موقع بحث کردن نیست، برو!» طبق عادتی که داشت در آخرین لحظه برگشت و گفت: «امیدوارم که نه عراق پاتک کند و نه تو تیراندازی کنی...» در ادامه خاطرات شهید حمید کیانی از زبان شهید محمود دوستانی در نوید شاهد بخوانید.