همسر سردار شهید هوشنگ تلغری می‌گوید: هوشنگ یک جیپ عراقی در یک عملیات انفرادی در نزدیکی سوسنگرد به غنیمت گرفته بود و با همان جیپ به اهواز رفته و از آنجا به روستا آمده بود تا کمک‌های مردم را برای جبهه ببرد.

مادر شهید کشوری ربوشه روایت می‌کند: «نزدیک سحر در خواب دیدم که کشوری با لباس‌های سبز رنگ و چهره‌ای نورانی چند قدمی من نشست. به من گفت: «مادر چرا با کاروان به شلمچه نیامدی؟» سپس ادامه داد: «وقتی شنیدم کاروانی از روستایمان به شلمچه آمدند به استقبالشان آمدم، اما تو را ندیدم؟»

خواهر شهید «هرمز محمودی» روایت می‌کند: «قبل از عملیات طریق القدس برای خداحافظی با خانواده و همسر باردارش که البته به خانه آمد، همان‌جا روی قالیچه جلوی در نشست و پاهایش را که هنوز درون پوتین‌هایش بودند بیرون از در گذاشت. برایش انار دون کردم نصفش را خورد و نصف دیگرش را جلوی من و همسرم گذاشت و گفت: «باید برم وقت ندارم.»

خواهر شهید «محمد حسین اثنی‌عشری» می‌گوید: لحظه جدایی دستانش را گرفتم و به او گفتم: «محمدحسین نمی‌شود که نروی؟» گفت: «خواهرم دیگر این جمله را تکرار نکن، من باید بروم.» رفت و حالا به وجودش افتخار می‌کنم و اینکه باعث افتخار شهر و کشورم شد.

مادر شهید «علیرضا خراط نژاد» روایت می‌کند: «یک روز علیرضا می‌آید خانه و لای قرآنش را باز می‌کند و پارچه‌ی سبزی را برمی‌دارد و قدری از آن قیچی می‌کند و با خود به بیرون می‌برد.»

همرزم شهید «عبدالکریم پور مقامی» روایت می‌کند: «وقتی آخرین مین را خنثی می‌کرد فرمانده محور و دیگر رزمندگان منتظر جشن پاکسازی منطقه و کلید فتح عبور و حمله به قلب دشمن بودیم. او با چهره‌ای شاد و خندان و رضایت از پاکسازی میدان مین رو به من کرد، خندید و گفت: «آخرین مین است خدا کند تله گذاری نباشد.»

همرزم شهید «صحنعلی تاراس» می‌گوید: «آن پاسدار دلاور که به راستی سری نترس داشت با شجاعت تمام به پشت سنگر نفوذ کرد و نارنجکی به درون سنگر پرتاب کرد، لحظاتی بعد سنگر به تلی از خاک تبدیل شد، اما خودش هدف تیر کالیبر دشمن قرار گرفت و سرود سرخ شهادت سر داد و در زمره عاشوریان قرار گرفت.»

همسر شهيد «محمد کیهانی» ميگويد: «وقتی به زیارت امام رضا (ع) رفتیم به یکباره که از حرم بیرون آمدیم، نگاهش کردم همه محاسنش از شدت گریه و زاری خیس شده بود. به او گفتم: من را آوردی زیارت یا آمده‌ای کار خودت را پیش امام رضا (ع) پیش ببری، به من نگاهی کرد و لبخندی زد گفت: «شرمنده‌ام برایت جبران می‌کنم.» در ادامه خاطرات شهید محمد کیهانی را از زبان همسرش در نوید شاهد بخوانید.

همرزم شهید «سلطانعلی شاه محمدی» میگوید: «آتش دشمن زیاد بود و ما هم به شدت مشغول نبردی تنگاتنگ برای تصرف منطقه نون ۱۴ بودیم. از فرط تشنگی کم کم داشتیم از پا می‌افتادیم. قمقمه‌ها خالی بود و آب توی منطقه نبود. باید یکی می‌رفت و از عقبه منطقه‌ی درگیری آب می‌آورد. در آن هیر و ویر عملیات، سلطانعلی را دیدم که راه افتاد سمت عقب و گفت: «من میرم آب بیارم.»

مادر شهید «علیرضا احمدی قلعه چیتی» می‌گوید: «همان شبی که علی شهید شده بود و من از شهادتش بی خبر بودم، در خواب دیدم که سر حسین پسر دیگرم به وسیله یک تیرآهن شکسته شده است. من که شروع به بی تابی و بی قراری کردم دیدم علی آمد و گفت: «مادر جان چه شده است چرا بی تابی می‌کنی حسین که چیزیش نیست، نگاه کن سر من شکسته است. نگران نباش حسین سالم است.» در ادامه نوید شاهد شما را به خواندن خاطرات این شهید والامقام دعوت می‌کند.