شهید «مسعود ابراهیمی» تحصیلاتش را تا سوم راهنمایی ادامه داد و سپس به خدمت سربازی رفت و جهت دفاع از مملکت خویش تلاش فراوانی کرد. سرانجام در تاریخ 31 تیر1367 در منطقه بابایادگارکرندغرب به علت بمباران شیمیایی دشمن بعثی، بهدرجه رفیع شهادت نایل آمد.
شهید «حشمت الله صارمی مقدم»، در بخشی از وصیت نامه خود آورده است: پروردگارا! زبان ما از شکرگزاری تو بسیارعاجز و قاصر است. پس این جانم را که بسیار ناقابل است به عنوان سپاسگزاری بپذیر.
شهید«مولامراد عبدالتاجدینی» در بخشی از مناجات نامه خود آورده است: پروردگارا! مرگ با عزت را نصیب ما بگردان. خدایا! جز امید به رحمت و کرم و بخشش تو چیزی برای توشهی آخرت ندارم.
شهید«علی حیدر غیاثی»، در بخشی از مناجات نامه خود آورده است: خدای من! اگر مشیت و اراده باری تعالیات برآن تعلق گرفته که من در این نبرد حق و باطل بمیرم و مرگم را در زندگی ابدی برای خود و سرمشق برای دیگران و تاریخ گردان.
شهید«عبدالله فشی»، می گوید: پروردگار! تو را به جلال و عظمت و کرمت سوگند میدهم که لحظهای این بندهی حقیر و گناهکارت را به حال خود وانگذاری چونکه بی لطف تو تباهم.
«امرالله عباسیفر» میگوید: مراد بعد از دفاع مقدس به دلیل شرایط کاری به تهران نقل مکان کرد و با وجود این جا به جایی به صورت تمام وقت در مناطق عملیاتی برون مرزی حضور داشت. این فرمانده بزرگ از نیروهای وِیژه سردار سلیمانی در سوریه بود.
شهید «پیام رحمانی» متعهد و مقید به نماز اول وقت و رعایت حجاب اسلامی بود. وی در سال 1399 با شیوع بیماری کرونا، در محل خدمت که به عنوان پرستار بخش بستری عمومی مجتمع بیمارستانی امام رضا (ع)و در پذیرش و درمان بیماران کرونا فعالیت داشت، مبتلا به کوید 19 میشود و به شهادت میرسد.
شهید «کیومرث کردستانچی»، در بخشی از مناجات نامه خود آورده است: پروردگار من! ای دانای برون و درون من پیش از این برآن بودم که برای وصول به بارگاهت راههای بس دور و دراز در پیش دارم، باید مسافتها را طی کنم و از گذرگاههای خطرناک بگذرم.