جانباز سرافراز «یعقوب صادقی بهمنی» درباره نحوه حضورش در جبهه چنین روایت می‌کند: اواسط سال بود که به همراه یکی از دوستانم تصمیم گرفتیم به سپاه بپیوندیم و فعالیت خود را آغاز کنیم. سال ۱۳۶۱ به همراه شهید رضا رایکا وارد بسیج شدیم و پس از مدتی راهی جبهه‌های جنگ گشتیم. در عملیات والفجر ۳ حضور داشتم و مسئولیت سنگرسازی را بر عهده گرفته بودم. در جریان همین عملیات، دشمن اقدام به شلیک کاتیوشا کرد. شدت انفجار به حدی بود که مانند توپ به هوا پرتاب شدم. وقتی روی زمین افتادم، دیگر توان بلند شدن از جایم را نداشتم.

دست‌نوشته شهید گرانقدر «جواد ترکی» برای علاقه‌مندان منتشر می‌شود. وی در نامه‌ای به خانواده‌اش می‌نویسد: خدمت حضور محترم موسی رخشان سلام عرض می‌کنم. ضمن عرض سلام، سلامتی شما را از درگاه خداوند متعال خواهانم و امیدوارم که این سال نو به همگی شما خوش بگذرد و همیشه بدون غم و غصه و سرشاد زندگی کنید.

شهید جواد ترکی، جوانی برخاسته از دامان محرومیت و رنج، پس از سال‌ها تلاش و استقامت، لباس مقدس سربازی را بر تن کرد و در راه دفاع از امنیت و آرامش مردم، دلیرانه به مصاف اشرار مسلح رفت تا سرانجام در یازدهم خرداد ۱۳۷۲ با نثار خون پاک خود، برگ زرینی از ایثار و فداکاری را رقم زده و به خیل شهیدان سرافراز میهن اسلامی پیوست.

شهید «کریمداد ماهی‌گیر» در وصیت‌نامه‌اش می‌نویسد: ملت شهیدپرور هر کاری می‌کنید رضای خداوند را در نظر بگیرید و اِی والدینی که مانع رفتن فرزندان خود به جبهه می‌شوید، بدانید که فرزندانتان امانتی در دست شما هستند؛ خواهش می‌کنم بگذارید خودشان تصمیم بگیرند.

شهید غلام آب‌بست، متولد ۲ تیر ماه ۱۳۵۷ در روستای کنارو از توابع بندرعباس، در خانواده‌ای مؤمن و مذهبی رشد یافت و از همان نوجوانی با حضور در فعالیت‌های دینی و بسیجی، به ارزش‌های انقلاب اسلامی پایبند بود. وی پس از پایان تحصیلات تا مقطع دبیرستان و پیوستن به پایگاه مقاومت بسیج، در سال ۱۳۷۸ به خدمت مقدس سربازی اعزام شد و پس از گذراندن دوره‌های آموزشی در کرمان و تهران، در لشکر ۸۸ زرهی زاهدان مشغول به خدمت گردید. این سرباز جوان سرانجام در تاریخ ۹ خرداد ۱۳۷۹ در درگیری با قاچاقچیان مواد مخدر در جاده مواصلاتی زاهدان به زابل به فیض شهادت نائل آمد.

برادر شهید تعریف می‌کند: برادرم فردی مؤمن و مذهبی بود و به‌طور مرتب در مراسم‌های عزاداری شرکت می‌کرد. او از عاشقان اباعبدالله‌الحسین (ع) و پیرو خط رهبری بود و ساده‌ زیستی را در زندگی خود برگزیده بود. اخلاق و رفتار نیکویش زبانزد خاص و عام بود و همواره از شهادت سخن می‌گفت.

جانباز سرافراز «موسی نوحه‌گو شهواری» درباره نحوه حضورش در جبهه چنین روایت می‌کند: دوران سربازی‌ام را در لشکر ۱۶ زرهی قزوین گذراندم. در پادگان، بازرس لشکر بودم و داوطلبانه وارد جبهه شدم. ماموریت بودم و تو جاده خرمشهر بودیم که جنگنده‌های عراقی حمله کردند و از روی موتور افتادم و مدتی را به کُما رفتم.

همسر شهید تعریف می‌کند: سه ماه بود که به جبهه رفته بود. وقتی به مرخصی می‌آمد، از امامان برایمان صحبت می‌کرد. او بسیار سفارش می‌کرد که نماز بخوانیم و واجبات را انجام دهیم. از جبهه و توپ و خمپاره می‌گفت، از دوستانش که یکی‌یکی جلوی چشمش پرپر می‌شدند.

شهید «حسن مسلمی» در وصیت‌نامه‌اش می‌نویسد: سفارش من این است که امام را هرگز تنها نگذارید. از امت همیشه در صحنه ایران می‌خواهم که به منافقین اجازه ندهند ضربه‌ای وارد کنند. پسرم، از تو می‌خواهم که راه شهیدان را ادامه دهی.

شهید «حسن مسلمی»، فرزند اول خانواده‌ای مذهبی، در دوران کودکی قرآن را آموخت و در نوجوانی برای ۲۰ سال به خارج از کشور سفر کرد. پس از بازگشت به ایران، ازدواج کرد و زندگی خود را وقف عشق به قرآن و ترویج آن نمود. او مردی زاهد، مؤمن و پایبند به وظایف دینی بود که هرگز حقوق دیگران را ضایع نکرد و با اخلاقی نیکو زندگی کرد. شهید مسلمی هفت بار به جبهه اعزام شد و سرانجام در عملیات کربلای پنج در شلمچه، در تاریخ ۷ بهمن ماه ۱۳۶۵، به شهادت رسید.