شهید «محمد نجفی» در وصیت‌نامه‌اش می‌نویسد: زمانی که خبر شهادتم را شنیدید، گریه نکنید و مرا ناکام نخوانید؛ چراکه من به آرزوی خود رسیده‌ام. شهادت را عروسی خود می‌دانم. بدانید که در این عروسی، قبر حجله من است، کفنم لباس دامادی من و خون سرخم حنای عروسی‌ام.

برادر شهید تعریف می‌کند: شهید می‌گفت؛ تا زمانی که اسلام در خطر است و دشمن می‌خواهد انقلاب اسلامی را از پا درآورد، نشستن در حجله عروسی برای من جایز نیست. ما با خدای خود عهد بسته‌ایم که تا بیرون راندن دشمن از خاک کشورمان آرام ننشینیم.

شهید «عبدالحمید روان‌بخش» از نسل جوانانی بود که در روزگار سخت دفاع مقدس، درس ایمان و ایثار را نه فقط در کتاب‌ها، بلکه در میدان عمل آموختند. او در روستای دهکار دیده به جهان گشود و از همان سال‌های نوجوانی، با دلی سرشار از عشق به اسلام و قرآن، مسیر زندگی خود را در جهت دفاع از ارزش‌ها انتخاب کرد. سرانجام در جزیره فاو، آسمانی شد و نامش در شمار شهیدان سرافراز میهن ثبت گردید.

مادر شهید تعریف می‌کند: شهید یک‌ بار برای آماده‌ کردن غذا و کمک به سفره امام حسین(ع) به مسجد محل رفت. پس از پایان کار، به خانه بازگشت؛ اما حال و هوایش متفاوت بود. میان اهل خانه نشست و با چشمانی اشک‌ بار، با سوز دل گریه می‌کرد و نسبت به مقام اهل‌بیت(ع)، به‌ ویژه سرور و سالار شهیدان حضرت امام حسین(ع)، اظهار ارادت و اشک می‌ریخت.

فرزند شهید تعریف می‌کند: آن زمان پدرم به علت مشکلات اقتصادی و دِینی که از مردم به گردنش بود، مجبور شد برای کار کردن به دبی برود. آنجا هم که بود در مسجد اذان می‌گفت. پدرم همواره به مسجد عشق می‌ورزید. میناب هم که بود، در مسجد پاکوه فعالیت می‌کرد.

نوید شاهد هرمزگان، اسناد تحصیلی به جا‌مانده از شهید «خانعلی ملایی سیروئی» را منتشر می‌کند.

جانباز سرافراز «علی خلیلی گرجی» درباره حضور خود در جبهه چنین روایت می‌کند: سال ۱۳۶۰ بعد از اینکه برادرم شهید شد، به صورت داوطلب بسیجی عازم جبهه شدم. آن زمان ۱۴ سالم بود و دوم راهنمایی بودم. رسته ما آرپی‌جی زن بود و عمده مجروحیت‌هایی که در زمان جنگ برایم اتفاق افتاد در عملیات‌های رمضان، والفجر ۸ و کربلای ۵ بود.

شهید «یعقوب دبیری‌نژاد» از جمله جوانانی بود که هم‌زمان با تحصیل و خودسازی، مسئولیت اجتماعی و انقلابی خود را نیز جدی گرفت. او از هدایت نخستین راهپیمایی‌ها در شهر خود تا حضور داوطلبانه در جبهه‌های دفاع مقدس، مسیری را پیمود که پایانش به شهادت در کردستان انجامید.

شهید «عبدالرسول مصلحی دهویی» در وصیت‌نامه‌اش می‌نویسد: و اما تو ای مادر عزیزم، در فراق من صبور باش و گریه نکن. هرگاه خواستی برای من گریه کنی، برای علی‌اکبرِ حسین(ع) گریه کن؛ برای این مفقودالاثرها گریه کن که هنوز مادرانشان چشم‌انتظارند. پیکرم را در ده خودمان دفن کنید.

همزمان با سالروز شهادت شهید «منصور شمس»، پوستر این شهید گرانقدر توسط پایگاه اطلاع‌رسانی نوید شاهد هرمزگان منتشر شد.