وقتی غذا خوردن هم محاسبه الهی داشت؛ روایتی از همرزم شهید «حمید محمود نژاد»
به گزارش نوید شاهد خوزستان، شهید حمید محمود نژاد در سال ۱۳۳۹ در شهر دزفول و در خانوادهای مذهبی دیده به جهان گشود. سالهای اول عمر را با تلاشی خستگی ناپذیر سپری کرد. فهم و هوش سرشار او از همان اوان، نظرها را به خود معطوف داشته بود و چهره نورانی اش آیندهای روشن و درخشان را نوید میداد.

وی از آن هنگام که خویش را شناخت، طعم رنج و درد را نیز چشید و دریافت که مبارز های سخت در پیش رو دارد و از آنجا که در دامان پاک پدر و مادری با ایمان پرورش یافته بود، پایگاه خویش را زودتر شناخت و در سنگر مسجد، تلاشی مخلصانه را آغازکرد.
وی ذکرش، یادش، زمزمه لبانش آرزوی شهادت بود و آهنگ عشق حسین (ع). سرانجام وی در حالی که فرمانده گروهان غواصی المهدی بر عهده داشت در ۲۱ بهمن ماه ۱۳۶۴ در عملیات والفجر ۸ و در منطقه اروندکنار به شهادت رسید مزار این شهید والامقام در گلزار شهدای بهشت علی دزفول زیارتگاه عاشقان است.
همرزم شهید حمید محمود نژاد روایت میکند: مرخصی گرفته بود تا برای انجام کارهایی راهی دزفول شود.
خداحافظی کرد و رفت، اما هنوز مسافتی طی نکرده بود که با کولهبارش برگشت و گفت: «کوله پشتیام را جا گذاشتهام.»
همان موقع، سفره ناهار گروهان پهن شده بود. با اصرار گفتم: «حمید! حداقل بیا ناهارت را بخور و بعد برو!»
اما او سر باز زد حتی اصرار بچههای گروهان هم هیچ فایدهای نداشت.
حمید خیلی آرام و با همان آرامش همیشگی اش لب به سخن گشود و گفت: «من الان در حال مرخصی هستم و اجازه ندارم از غذای بیتالمال بخورم؛ زمانی مجاز به خوردن این غذا هستم که رسماً در حال خدمت به سپاه اسلام باشم.»
نگاهی به بچهها انداخت، کولهپشتیاش را روی شانه گذاشت و بدون اینکه نگاهی به سفره بیندارد، راهی شد.
انتهای پیام/