قسمت سوم خاطرات شهید «سید سعید هاشمی»
تغییری به وسعت یک نگاه
خواهر شهید «سید سعید هاشمی» نقل می‌کند: «مادرم به آن خانم گفت: سعید اگه ببینه کسی حجاب خوبی نداره، اصلاً نگاه نمی‌کنه. نگاه نکردن سعید و حرف مادر، باعث باحجاب شدن آن خانم شد.»
به گزارش نوید شاهد سمنان، «شهید سید سعید هاشمی» یکم دی‌ماه ۱۳۴۷ در شهرستان دامغان به دنیا آمد. پدرش سید محمد، فروشنده مصالح ساختمانی بود و مادرش فاطمه نام داشت. تا پایان دوره متوسطه درس خواند و دیپلم گرفت. به عنوان بسیجی در جبهه حضور یافت. بیست و نهم آبان ۱۳۶۶ در ماووت عراق بر اثر اصابت ترکش به سر، شهید شد. مدفن وی در فردوسرضای زادگاهش واقع است.
نسل بعد، ادامه دهنده راه ماست
وقتی ساکش را آماده کرد گفت: «خوب این هم از ساک! اگه خدا بخواد فردا راهی هستیم!» مادر آهی کشید و حرفی نزد. سعید پرسید: «دلت نمی‌خواد برم؟»
مادر گفت: «نه! همیشه فکر می‌کنم اگه شما جوون‌های با ایمان و اهل درس برین و شهید بشین، کی می‌مونه بعد جنگ، از انقلاب دفاع کنه؟»
سعید گفت: «اگه حالا از کشور و شهرمون دفاع نکنیم کی بره؟ بچه‌های کوچک؟ ما الآن می‌ریم و این بچه‌ها بعد از ما به انقلاب کمک می‌کنن.»
(به نقل از برادر شهید)
بیشتر بخوانید: بالاترین آرزوی یک مسلمون شهادته
عجله‌اش بیشتر از ما بود
آماده شدیم که حرکت کنیم. سعید هم لباس پوشید و وسایلش را جمع کرد. گفتم: «تو کجا؟ عجله‌ات بیشتر از ماست؟» گفت: «مگه نمی‌رین شناسایی؟ من هم با شما هستم! پس باید بیام!» گفتم: «دیشب از درد کمر نمی‌تونستی بخوابی! حالا توی کوه و برف کردستان چطوری می‌خوای بیای؟»
آخرش هم آمد. به سختی از ارتفاعات گرده رش گذشتیم. موقع برگشت یک مجروح هم ماند روی دست‌مان. یکی از بچه‌ها با انفجار مین، پایش زخمی شد. سعید گفت: «من او را می‌آورم.» گفتم: «سه کیلومتری باید پیاده بریم و تا هوا روشن نشده به نیرو‌های خودی برسیم.»
یکی دیگر از بچه‌ها گفت: «چطوری می‌خوای از رودخانه چولان رد بشی؟ سخته! باید یک فکری کنیم!» سعید فکرش را کرد. مجروح را کول کرد و حرکت کردیم.
(به نقل از احمد کشاورزیان، هم‌رزم شهید)
بیشتر بخوانید: قولی که بعد از شهادت ادا شد
با آن که به موتورش علاقه داشت، حرفی نزد
مامان از اتاق بیرون آمد و گفت: «حمیدرضا! سعید تماس گرفته. تا دوسه روز دیگه میاد.» دنیا روی سرم خراب شد. دست و پایم را گم کردم. باید دست به کار می‌شدم. آستین‌ها را بالا زدم و شروع کردم. هر چه با پیچ و مهره‌ها کلنجار می‌رفتم، بیشتر به هم می‌ریخت.
دو سه روزی که مادر گفته بود، مثل باد گذشت. شب آخر تا صبح بیدار بودم و توی رخت خواب از این پهلو به آن پهلو می‌شدم. صبح سعید رسید جلوی در، سلام کرد و آمد داخل. موتور را با پیچ و مهره‌های کنارش دید. گفتم: «من خرابش کردم.»
با آن که به موتورش خیلی علاقه داشت، حرفی نزد. یکی دو ساعت بعد آن را برداشت و رفت. با خودم گفتم: «برگرده معلوم نیست چه برخوردی کنه!» اما دیگر حرفی نزد.
(به نقل از برادر شهید)
تغییری به وسعت یک نگاه
با رفتن سعید، آن خانم به اتاق آمد. به مادرم گفت: «ما با هم فامیل هستیم و سعید من رو می‌شناسه اما تمام مدتی که حرف می‌زدیم سرش رو بالا نکرد.»
مادرم گفت: «راستش سعید اگه ببینه کسی حجاب خوبی نداره، اصلاً نگاه نمی‌کنه.» نگاه نکردن سعید و حرف مادر، باعث باحجاب شدن آن خانم شد.
(به نقل از خواهر شهید)
آزادسازی شهربانی با تفنگ بادی
ساعت را که دیدم، دلهره‌ام بیشتر شد. با خودم گفتم: «خدایا! گیر ساواکی‌ها نیفتاده باشن!» چادرم را برداشتم که بروم، صدای چرخیدن کلید را در قفل شنیدم. ایستادم. سعید پرید توی حیاط و گفت: «مامان! تکون نخور!»
با دیدن تفنگ در دستش گفتم: «مواظب باش! تفنگه! شوخی که نیست!» پدرش در را بست و آمد. گفتم: «تا حالا کجا بودین؟ این چیه توی دست بچه؟»
سعید خندید و گفت: «مامان! تفنگ بادی خریدم، واقعی نیست! اما با همین شهربانی رو آزاد کردیم! باور می‌کنی؟»
(به نقل از مادر شهید)
انتهای متن/