آخرین اخبار:
کد خبر : ۶۳۶۴۱۹
۱۴:۲۸

۱۴۰۵/۰۸/۳۰

رزمنده‌ای که با سر و صورتی مجروح در خط مقدم ماند

همسر شهید «علی آقایی کیاسری» در خاطره‌ای روایت می‌کند: «علی، انسانی به‌معنای واقعی کلمه مؤمن، شریف و اهل شرافت بود. رفتارش در کانون خانه سراسر مهر و آرامش بود؛ چندان‌که زبانزد تمامی اقوام و آشنایان بود. پیوند عمیقی با صله رحم داشت؛ مدام به دیدار خویشان و دوستان می‌رفت و...» متن کامل خاطره این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.


رزمنده‌ای که با سر و صورتی مجروح در خط ماند

به گزارش نوید شاهد فارس، شهید «علی آقایی کیاسری» دهم خرداد ۱۳۳۳ در روستای کیاسر از توابع شهرستان ساری دیده به جهان گشود. او در هفت سالگی راهی مدرسه شد و تحصیلات خود را تا پایه هشتم (نظام قدیم) ادامه داد. سال ۱۳۵۲ وارد ارتش شد و پس از گذراندن دوره‌های آموزشی در تهران، به شیراز منتقل و در تیپ ۳۷ زرهی مشغول به خدمت شد. سال ۱۳۵۵ ازدواج کرد که ثمره این ازدواج دو فرزند است. با آغاز جنگ تحمیلی، بارها قصد عزیمت به جبهه‌های حق علیه باطل را داشت؛ اما با مخالفت فرماندهان روبه‌رو می شد. وی سرانجام پس از پیگیری و رایزنی‌های فراوان، موفق شد خود را به جبهه برساند. این شهید گرانقدر در تاریخ ۲۶ آبان ۱۳۶۱ برای انجام عملیات شناسایی به قلب دشمن زد و سرانجام در همان روز طی بمباران هواپیماهای رژیم بعثی در منطقه عملیاتی فکه به درجه رفیع شهادت نائل آمد. پیکر پاک و مطهرش پس از انتقال در گلزار شهدای شیراز به خاک سپرده شد.

متن خاطره:

همسر شهید «علی آقایی کیاسری» در خاطره‌ای روایت می‌کند:

«علی، انسانی به‌معنای واقعی کلمه، «مؤمن، شریف و اهل شرافت» بود. رفتارش در کانون خانه سراسر مهر و آرامش بود؛ چندان‌که زبانزد تمامی اقوام و آشنایان بود. پیوند عمیقی با صله رحم داشت؛ مدام به دیدار خویشان و دوستان می‌رفت، جویای حالشان بود و اگر گرهی در کار کسی می‌دید، با سرور و اشتیاق برای گشودن آن می‌کوشید.

خانه‌امان همواره مأمن و محفل مهمانان بود؛ علی عاشق رفت‌وآمد بود و اگر روزی می‌گذشت و سفره‌مان مهمانی نداشت، دل‌تنگ و اندوهگین می‌شد. مرامش چنان بود که حتی اگر در سفره، نانی خالی هم بود، اصرار داشت که آن را با دیگران و مهمانان تقسیم کند. با اینکه در شیراز غریب بود، اما طبع پاک، خلوص نیت و صداقت بی‌مرزش باعث شده بود تا ده‌ها دوست صمیمی داشته باشد و همگان او را امین خویش بدانند.

روز موعود فرا رسید؛ علی با چهره‌ای نورانی و قلبی لبریز از شعف به خانه آمد و با صدایی پر از شوق گفت: «خدای مهربان دعایم را مستجاب کرد؛ فردا عازم منطقه‌ام!» از شدت خوشحالی در پوست خود نمی‌گنجید. وسایل مختصری فراهم کرد و برای خداحافظی به سراغ دوستان و آشنایان رفت تا از تک‌تکشان حلالیت بطلبد.

هنگام وداع، در خانه نشست و توصیه‌های عمیق و پدرانه‌اش را با من در میان گذاشت:

«نخستین و مهم‌ترین خواهشم این است که مراقب فرزندانمان باش؛ آن‌ها را انسان‌هایی صالح، مؤمن و مفید برای جامعه بار بیاور. سفارش می‌کنم همیشه با مردم با روی گشاده و خوش‌رفتار باشی، هرگز اقامه نماز را ترک نکنی و تا آنجا که در توان داری، دست‌یار و یاور هم‌وطنانت باش.»

سپس با تبسمی آرام ادامه داد: «ان‌شاءالله با دوستان می‌رویم تا راه کربلا را به روی عاشقان باز کنیم و به یاری خدا، شما را هم به زیارت مرقد مطهر امام حسین (علیه‌السلام) خواهیم برد.»

آن‌گاه پسر یک‌سال‌ونه‌ماهه و دختر پنج‌ساله‌اش را در آغوش کشید، آن‌ها را غرق بوسه کرد و در حالی که تک‌تکشان را با محبت دور اتاق می‌گرداند، زمزمه کرد: «من امروز بیش از همیشه مهمان خانه‌ام و مهمان شما هستم…» و این‌گونه، برای آخرین بار خداحافظی کرد و رفت. آن آخرین دیدار با علی بود.

انتهای متن/

 


گزارش خطا

ارسال نظر
تازه‌ها
طراحی و تولید: ایران سامانه