پرستوی بال شکسته

صادق مهماندوست راوی کتاب «پرستوی بال شکسته» نقل می‌کند: «جالب اینکه اغلب مواقع، در حین برگزاری دعا و در هر هفت هشت دقیقه یکبار، نگهبان عراقی که در محوطه درحال تردد بود، مزاحم می‌شد و عملا بچه‌ها مجبور بودند دعا را قطع کرده و تجمع داخل آسایشگاه را هم بهم بزنند و متفرق شوند و هر کس در جای خودش مستقر شود تا پس از رفع مزاحمت نگهبان بعثی، دوباره دعا ادامه پیدا کند.»

صادق مهماندوست راوی کتاب «پرستوی بال شکسته» نقل می‌کند: « اذیت و شکنجه در آنجا منحصر به روز نبود، بلکه در شب و وقت استراحت نیز به سلول انفرادی رفته و آنان را شدیدتر از ضرب و شتم روزانه که برای ما عادی شده بود، کتک می‌زدند؛ و یکی دیگر از اقدامات غیر انسانی آنان این بود که در فصل سرما ... که در شمال عراق و شهر موصل هوا سرد بود و سلول‌ها هم وسیله گرمایشی نداشت، تعمداً روی زمین کف سلول، آب ریخته و آنجا را خیس می‌کردند و با گرفتن کفش و دمپایی، عملا امکان نشستن را نیز به‌خاطر خیسی زمین از او می‌گرفتند تا نتواند روی زمین بعلت رطوبت و سردی بنشیند.»

صادق مهماندوست راوی کتاب «پرستوی بال شکسته» نقل می‌کند: «در اسارت، برای فراگیری علم و قرآن و انگلیسی و..، هیچ چیز نمی‌توانست مانع بچه‌ها شود، حتی در اوایل اسارت، نداشتن قلم و کاغذ نیز نتوانست آنها را از یادگیری و تلاش باز دارد به گونه‌ای که بچه‌ها، نبوغ خود را بکار انداختند و شیوه‌هایی نو در نگارش و کتابت را بوجود آوردند.»

کتاب «پرستوی بال شکسته»، روایتی از خاطرات آزادگان «در دوران اسارت» که «صادق مهماندوست» آن را به رشته تحریر درآورده است.