آخرین اخبار:
کد خبر : ۶۳۶۴۰۵
۱۲:۴۹

۱۴۰۵/۰۸/۲۶
زندگی نامه شهید «جواد حاج خداکرم»

از گود زورخانه تا فرماندهی نبرد با اشرار

سردار شهید «جواد حاجی‌خداکرم»، از پیشکسوتان ورزش باستانی و فرماندهان ارشد نیروی انتظامی، پس از سال‌ها مجاهدت در کردستان، خرمشهر و سیستان و بلوچستان، سرانجام در ۲۵ آبان ۱۳۷۶ در نوار مرزی تاسوکی به آرزوی دیرین خود رسید. او که پیش از شهادت، بشارت آسمانی شدن را در خواب دیده بود، تمام اعتبار و درجه نظامی‌اش را مدیون خون شهدا می‌دانست.


از گود زورخانه تا فرماندهی نبرد با اشرار
 
به گزارش نوید شاهد تهران بزرگ، سردار «جواد حاجی‌خداکرم»، در سال ۱۳۳۴ در محله‌های جنوب تهران متولد شد. او که در خانواده‌ای مذهبی رشد یافته بود، از جوانی تحت تأثیر برادر بزرگش، شهید «ابراهیم حاجی‌خداکرم:، به صف مبارزان علیه رژیم پهلوی پیوست. وی با پخش اعلامیه و رساله امام خمینی (ره) مبارزات خود را آغاز کرد و در روزهای اعتصاب نفت، با توزیع سوخت بین مردم، همراهی خود را با انقلاب به اثبات رساند.
پس از پیروزی انقلاب، او از نخستین کسانی بود که در کمیته استقبال از حضرت امام (ره) و سپس کمیته انقلاب اسلامی حضور یافت. با آغاز غائله کردستان به فرمان امام راهی غرب کشور شد و در کنار بزرگانی چون دکتر چمران و شهید قرنی حماسه آفرید. در آغاز جنگ تحمیلی نیز با وجود بستری بودن در بیمارستان قلب، خود را به جبهه رساند و در نبرد خرمشهر شرکت کرد.
 
از گود زورخانه تا فرماندهی نبرد با اشرار
 
روایتی از سلوک رفتاری شهید
سردار شهید «جواد حاجی‌خداکرم» به لحاظ اینکه خود برادر شهید بود بسیار به شهدا علاقه‌مند بودند و تمام مقام و درجه خود را مدیون خون شهدا می‌دانستند و هرگاه به مزار شهدا می‌رفتند به ما توصیه می‌کردند که روی قبور شهدا پا نگذاریم وبه مناسبت‌های مختلف تعدادی ازبرادران بسیج محل را سازماندهی می‌کردند تا به خانواده شهدا سرکشی کنند و از آن‌ها دلجویی کنند.
چنانچه خانواده شهیدی مشکل داشت شخصاً به رفع مشکل آن‌ها می‌پرداخت و همیشه در سخنرانی‌های خود می‌گفت چنانچه کسی دل خانواده شهدا را شاد کند، پیامبر اسلام (ص) را شاد کرده است. زمانی لباس، مقام و خدمت ما ارزشمند است که در خدمت خانواده شهدا و مردم حزب‌الله باشیم در غیر این‌صورت لباس، درجه مقام به اندازه یک ارزن هم ارزش ندارد و زمانی مادرکار‌ها پیروز می‌شویم که مردم در کنار ما باشند.
شهید حاجی‌خداکرم شخصی با منطق بودند که حتی بامتهمان خود با ارشاد و امر به معروف و نهی از منکر برخورد می‌کرد و تجسس در امور خصوصی مردم را حرام می‌دانست و امنیت جامعه را سرلوحه کار خود قرار می‌داد و در راه نظام مقدس جمهوری اسلامی از دادن جان که بزرگترین هدیه الهی است کوتاهی نکرد. وی ساده زندگی می‌کردند واز تجملات نفرت داشت و اعتقاد داشت تمام وسائل دنیا باید برای نزدیک شدن به خدا مورد استفاده قرار گیرد و می‌گفت هرچه به خدا نزدیک شوید از شیطان دور می‌شوید و به والدین و خانواده، فامیل و دوستان و نیرو‌های تحت امر با احترام برخورد می‌کرد و چنانچه کسی بعنوان تشکرو قدردانی چیزی یا هدیه‌ای به درب منزل ایشان می‌آورند بسیار ناراحت می‌شد و می‌گفت من برای خداکار کرده‌ام.
توصیه‌های شهید به جوانان
شهید حاجی‌خداکرم یکی از بزرگان ورزش باستانی کشور بود که این ورزش را از ۱۵ سالگی شروع کرد و از بدنی قوی و سالم و ۱۸۵ سانتیمتر قد برخوردار بود که خود امتیازی الهی برای او بود. هر کجای کشور که ورزش می‌کرد دعای آخر ورزش را به او می‌سپردند، چون از گفتاری شیوا و نفسی گرم برخوردار بود و وقتی دعا می‌کرد همگان مورد تعجب قرار می‌گرفتند و بازبان ساده کلام می‌گفت و از جوان‌ها می‌خواست که سیگار نکشند و اگر سیگاری هستند ترک کنند، چون اولین قدم به طرف اعتیاد مصرف سیگار است.
در دعا مردم را به خواندن نماز در اول وقت و دقت به معنای آن دعوت می‌کرد و خود مقداری از نماز را می‌خواند و با زبان ساده معنا می‌کرد که همگان را شیفته نماز می‌ساخت و چون خود اهل عبادت بود و مرد عمل، حرف‌هایش به دل می‌نشست و از نظر اعمال الگوی تمام مردم بود و همه دوستش داشتند. حتی مردم زاهدان، که در مراسم تشییع ثابت کردند که خدمتگزاران خود را خوب می‌شناسند. آخرین وداع یک هفته قبل از شهادت جهت شرکت در سمیناری به تهران آمده بودند و حرکات عجیبی داشت که در طول آن سه روز که در تهران بود با توجه به شرکت در همایش و خستگی ناشی از جلسه به تمام فامیل و بچه‌ها، بسیج محل سرکشی کرد و از آن‌ها حلالیت خواست.
 
از گود زورخانه تا فرماندهی نبرد با اشرار

 

رویای صادقه و وداع آخر

یک هفته پیش از شهادت، در آخرین سفرش به تهران، حال و هوای عجیبی داشت. او به دوستش گفته بود که در خواب، پدر و برادر شهیدش را دیده که مژده وصال به او داده‌اند. او همچنین برای همسرش روایت کرد که در خواب دیده است پیامبر گرامی اسلام (ص) بر پیشانی‌اش بوسه زده‌اند.

سردار در آخرین وداع، بر پاهای مادر بوسه زد و حلالیت طلبید. سرانجام در ۲۵ آبان ۱۳۷۶، در منطقه مرزی تاسوکی، در راه تأمین امنیت مردم و مبارزه با اشرار، بر اثر اصابت گلوله به درجه رفیع شهادت نائل آمد و در قطعه ۲۴ گلزار شهدای بهشت زهرای تهران در کنار یاران شهیدش آرام گرفت.

انتهای پیام/


گزارش خطا

ارسال نظر
تازه‌ها
طراحی و تولید: ایران سامانه