آخرین اخبار:
کد خبر : ۶۳۶۶۴۱
۱۰:۱۳

۱۴۰۵/۰۸/۳۰
جانباز ۲۵ درصد:

پاکی و طهارت بسیج بود که مرا جذب کرد

جانباز سرافراز «علی آشب» بیان می‌کند: «بسیج در اوایل انقلاب به دستور امام تشکیل شد و هدفش دفاع از وطن و آرمان‌های انقلاب بود و وقتی جنگ شروع شد، وظیفه‌ی بسیج بیشتر هم شد. بسیجِ اوایل انقلاب تشکیلات بسیار خوبی بود، چه در دفاع از سرزمین و چه در دفاع از آرمان‌های انقلاب. همین پاکی و طهارت بسیج بود که مرا جذب کرد.»


جانباز سرافراز «عسگر علی آشب» در سال ۱۳۴۷ در شهرستان نقده متولد شد. در سال ۱۳۶۴ عضو بسیج شد. با شروع جنگ تحمیلی به صورت داوطلبانه و در سن ۱۵ سالگی عازم جبهه‌های حق علیه باطل شد. در لشگر ۳۱ عاشورا در دزفول آموزش دید و سپس به منطقه فاو اعزام شد. در منطقه فاو در مبارزه با نیرو‌های عراقی بر روی مین رفته و به درجه جانبازی نائل گردید. ایشان جانباز ۲۵ درصد می‌باشد. در ادامه گفتگوی نوید شاهد آذربایجان غربی با این جانباز را می‌خوانید:
 
پاکی و طهارت بسیج بود که مرا جذب کرد
 
معرفی

من علی آشب هستم؛ از جانبازان بیست و پنج درصد شهرستان نقده و متولد سال ۱۳۴۷ و در همین شهرستان به دنیا آمده‌ام.

خانواده

نام پدرم حاج رضا آشب بود که از معتمدین شهرستان نقده به شمار می‌رفت و شغلش بازاری بود. اسم مادرم فیروزه است. وضع مالی خانواده نسبتاً خوب بود و در رفاه نسبی زندگی می‌کردیم. ما سه برادر و چهار خواهر هستیم و من فرزند چهارم خانواده‌ام.
پدرم انسانی ساده، بی‌غل‌وغش و مؤمن بود که تقریباً در سال ۱۳۸۹ به رحمت خدا رفت و مادرم هنوز در قید حیات است. انسان درست و متدینی بود و در همه‌ی موارد به ما توصیه‌ی اخلاقی می‌کرد؛ مخصوصاً مادرم که فرد بسیار مذهبی است.

انقلاب

از دوران انقلاب تقریباً چیزی به یاد ندارم، چون در آن زمان حدود هشت سال داشتم؛ اما رفتن شاه را کاملاً به خاطر دارم، چون مردم به خیابان‌ها ریختند، شادی کردند و راهپیمایی‌هایی در سطح شهر انجام می‌شد. من، چون کودک بودم، یکی دو بار همراه مادرم در راهپیمایی‌ها شرکت کردم و بیشتر از این مسائل را یادم نیست.

ورود به خدمت

تشکیلات دموکرات و کومله و احزاب مشابه در این مناطق بسیار فعال بودند. از همان زمان که هنوز به جبهه اعزام نشده بودم، در بسیج بودم و در پایگاه‌های مقاومت فعالیت می‌کردیم؛ در سطح نقده و از همان زمان با عملیات آنها آشنا بودم. از سال ۱۳۶۴ عضو بسیج شدم، بعد‌ها جبهه رفتم، الان هم بسیجی هستم.
علت گرایشم به بسیج این بود که بسیج جای بسیار مقدسی بود. در اوایل انقلاب به دستور امام تشکیل شد و هدفش دفاع از وطن و آرمان‌های انقلاب بود و وقتی جنگ شروع شد، وظیفه‌ی بسیج بیشتر هم شد. بسیجِ اوایل انقلاب تشکیلات بسیار خوبی بود، چه در دفاع از سرزمین و چه در دفاع از آرمان‌های انقلاب. همین پاکی و طهارت بسیج بود که مرا جذب کرد. پایگاه‌ها آن روز گشت‌زنی و فعالیت فرهنگی داشتند، اما اصلاً قابل مقایسه با این دوران نیست؛ ما بدون هیچ چشم‌داشت مادی و معنوی، شبانه‌روز در بسیج بودیم و صبح و شب فرقی نداشت. چون منطقه جنگی بود، بیشتر شب‌ها تا صبح در ایست‌وبازرسی‌ها و گشت‌های شبانه می‌گذشت.
درگیری هم بسیار بود. آن زمان اوج فعالیت گروه‌های منافق بود و در شهر عملیات‌های گسترده‌ای انجام می‌دادند. ما با آنکه سن کمی داشتیم، در همه‌ی عملیات‌ها حاضر بودیم؛ مخصوصاً دو سه بار که عملیات انجام شد، همین بسیجی‌ها بودند که جلویشان را می‌گرفتند.
بنا به وظیفه، وقتی سال دوم دبیرستان بودم به جبهه اعزام شدم. هنوز مجرد بودم و حدود پانزده سال داشتم. مادرم خودش راضی بود و دوست داشت من به جبهه بروم، اما پدرم را به زور راضی کردند تا موافقت کرد.

جبهه‌ها

آموزش را در دزفول، در لشکر ۳۱ عاشورا دیدم؛ یک مدت آموزش دیدیم و بعد به منطقه رفتیم. در منطقه‌ی جاده‌ی یک که از‌ام‌البست به فاو می‌رفت و نزدیک کارخانه‌ی یخ و نمک بود استقرار یافتیم. گردان ما گردان امام سجاد (ع) بود. منطقه‌ای بود که به آن «سلاح مرگ» می‌گفتند؛ اکثر بچه‌ها یادشان هست که بدترین منطقه‌ی فاو بود. چند ماه آنجا بودیم که مجروح شدم.
خاطرات آنجا بسیار زیاد است؛ به نظرم در این زمینه از طرف بنیاد و حاکمیت کم‌کاری شده و باید بیشتر حرف آن جوان‌ها شنیده می‌شد. لحظه‌به‌لحظه‌ی جبهه خاطره بود؛ از صبح که بیدار می‌شدی تا وقتی که می‌خواستی چند ساعتی بخوابی، بچه‌ها یکی‌یکی شهید می‌شدند. بسیاری از دوستانم شهید شدند، هرچند اینک تک‌تکشان را نمی‌توانم به یاد بیاورم. اما یکی از دوستان که بسیار دوستش داشتم، آقای مهدی حضرت‌پور بود که سه برادرش شهید شده بودند و خانواده‌اش به او نگفته بود؛ خودش آمده بود جبهه. پسری سیزده‌ساله، جذاب و مؤمن بود. وقتی من روی مین رفتم و مجروح شدم، او با آن جثه‌ی کوچکش مرا چندین متر عقب‌تر کشید. هرگز فراموش نمی‌کنم چه انسان خوب و مؤمنی بود. بعد‌ها برادرش نامه‌ای برایم فرستاد و من فکر کردم خود مهدی نامه نوشته؛ وقتی بازش کردم، دیدم اعلامیه‌ی شهادتش بود. آن اتفاق من را بسیار تحت تأثیر قرار داد و هنوز هم قرار می‌دهد. خدا بیامرزدش.

جانبازی

دو نفر از نیرو‌های اطلاعاتی عراق را بین سنگر‌های ما و سنگرشان زده بودند و اجسادشان آنجا مانده بود. فرمانده گروهانمان فکر می‌کنم آقای کبیری به ما گفت، چون نیرو‌های اطلاعاتی عراق بودند، مدارکشان را بیاورید؛ اگر بتوانید بیاورید بسیار خوب می‌شود. من و آقا مهدی و یک نفر دیگر رفتیم، اما دورتادور، سه خط مین بود و ما خبر نداشتیم. گویا عراقی‌ها هم آمده بودند تا اجساد را ببرند. دوستمان را فرستادیم عقب تا نیرو بیاورد و ما دونفره ماندیم. عراقی‌ها نزدیک‌تر شدند و دیدیم دارند به ما شلیک می‌کنند؛ مجبور شدیم به عقب برگردیم و در راه بازگشت، در چند متری آن اجساد، روی مین رفتم. مقداری از پایم رفت و چندین ترکش به سر و دستم خورد.
 
حدود نیم ساعت هوشیار بودم، اما چون نیرو‌ها نمی‌توانستند مرا برگردانند، پشت تل خاک سنگر گرفتم. با چفیه‌ام پایم را بستم؛ پایم به شدت آسیب دیده بود، چند انگشتم رفته بود و استخوان‌ها بیرون زده بودند. چون سنم کم بود، درک آن لحظات و ترسش را نمی‌کردم، اما یک ساعتی دوام آوردم. بعد بچه‌ها آمدند؛ این وضعیت دو سه ساعت طول کشید. مرا کشیدند عقب. اول بیمارستان صحرایی فاو، بعد بیمارستان اهواز و سپس بیمارستان شهید بقایی شیراز که مدتی آنجا تحت درمان و عمل‌های جراحی بودم. بعد ما را به ارومیه برگرداندند، اما مداوا آنجا به‌روز نبود و دو سه ماه در بیمارستان شهدای تبریز بستری بودم.
دستم را در شیراز و یک بار هم در تبریز عمل کردند، اما پایم حدوداً ده دوازده بار عمل شد؛ چون استخوان‌ها رفته بودند، مجبور بودند استخوان‌ها را بیرون بکشند و پروتز بگذارند. اینکه پایم قطع نشد هم لطف خدا بود و هم شأن و مؤمنیت دکتر‌های بقایی شیراز؛ با اینکه صد‌ها جانباز به بیمارستانشان می‌فرستادند، از جان و دل کار می‌کردند. حتی خودم فکر نمی‌کردم پایم را قطع نکنند، اما بعد از دو سه عمل دیدم جا افتاد. الحمدلله.

حدود یک ماه بود که از من بی‌خبر بودند. در بیمارستان گفتند زنگ بزن و خبر بده تا نگران نمانند، اما دلم نیامد نگرانشان کنم. بالاخره یک روز دل را به دریا زدم. چون در بازار مغازه‌ی گاراژ بغلی داشتیم و صاحبش — آقای افشانی که خدا رحمتش کند — انسان خیلی خوبی بود و خانواده‌ی ما را می‌شناخت، به آنجا زنگ زدم و نخواستم مستقیم به خانه تلفن بزنم. او اولین بار گوشی را برداشت؛ من ماه‌ها بود حتی صدای آشنا‌ها را نشنیده بودم، حالت عجیبی گرفته بودم و فقط گفتم «بله، بله، بله» و قطع کردم؛ نتوانستم صحبت کنم. چند دقیقه بعد پرستار‌ها گفتند بالاخره باید تماس بگیری. دوباره تماس گرفتم؛ آقای افشانی برداشت و فهمید که منم و شروع کرد به گریه و گفت: «بابا ما چقدر منتظریم؛ می‌گفتند اسیر رفته یا شهید شده!» گوشی را قطع کرد، رفت پیش بابام که آنجا نبود و بعد به خانه رفت تا مژده بدهد که من زنده‌ام. در آن دو سه روز، جواب دادن به تلفن‌های بستگانِ دایی و عمه و خاله کار من شده بود. یادش بخیر.

پس از جنگ

بعد از اینکه وضعیتم کمی بهتر شد، باز داوطلبانه به جبهه برگشتم؛ بسیجی بودیم و حالم خوب که شد، این بار به سمت بصره و مناطق جنوب رفتیم. حدود سه ماه و خورده‌ای آنجا بودم و بعد از عید برگشتیم خانه، چون جنگ تمام شده بود. البته زمزمه‌ی پایان جنگ در جبهه هم به گوش می‌رسید و جبهه آرام شده بود. حدود یک ماه بعد از برگشتنی که گفتند جنگ تمام شد و قطعنامه هم قبول شده است.
به هر حال همه خوشحال شدند؛ از جنگ خوشش نمی‌آید. ما در جبهه روز‌های سختی را تجربه کردیم و هرکس جبهه رفته بداند من چه می‌گویم: همین که کمی باران می‌بارید همه‌جا جهنم می‌شد. حساب کنید از صبح تا شب در سنگر بنشینید، یک درگیری بشود و سرت را بیرون از سنگر بکنی... خلاصه نگران بودیم و همه خوشحال شدند؛ دست ما هم آن زمان برتر بود.
درسم را ادامه دادم و سال ۷۰ ازدواج کردم. سپس در دانشگاه مدیریت دولتی — کارشناسی — خواندم، اما به دلم ننشست؛ رفتم حقوق خواندم که البته در زمان ما خواندن حقوق بسیار سخت بود، نه مثل الان. کارشناسی ارشد حقوق را هم قبول شدم و تمام کردم؛ چون مدتی در بازار بودم، در طرح‌ها هم شرکت کردم. بعد آزمون وکالت دادم و قبول شدم و در آزمون دکتری هم شرکت کردم؛ الان وکیل دادگستری هستم. خدا را شکر، دو پسر هم داریم.

حرف آخر

در حق بسیجی‌ها و رزمندگان هشت سال دفاع مقدس بسیار کم‌لطفی شده است. نباید وضعیت جانبازان این‌طور می‌شد که به خاطر یک حقوق، تا سر ماه در صف بایستیم و حقوق کمی بگیریم. ما از مسئولان گله‌مندیم؛ نسلی که ما در آن زمان بودیم با نسل امروز زمین تا آسمان فرق دارد. ما با آموزه‌های دینی خودمان بزرگ شدیم، اما نسل امروز با آموزه‌های اینستاگرام بزرگ می‌شود؛ حتی نمی‌شود نصیحتشان کرد.
اما برادرانه می‌گویم: جوان‌های ما همه غیرت دارند و اگر باز جنگی بشود، همه‌ی جوان‌های ما می‌روند. مشکل اینجاست که در بعد فرهنگی نتوانسته‌اند کار کنند. ان‌شاءالله خدا به خیر بگذراند.

گزارش خطا

برچسب ها:
ارسال نظر
طراحی و تولید: ایران سامانه